drankje voor de maag

Weer eens een stoppoging gedaan wat betreft roken.
Ditmaal met nicotinekauwgom.
De gebruiksaanwijzing had ik uiteraard niet gelezen en ik kauwde er die maandagochtend lustig op los, gebogen over mijn dossiers.
Misschien had ik de gebruiksaanwijzing toch moeten lezen! Ik kreeg de hik en een vervelend opgeblazen gevoel in mijn maag dat een beetje doortrok achter het borstbeen en zelfs doortrok naar mijn kaken. Ik ging even liggen, maar daar ging het niet mee weg. Vervelend, die maagklachten. Ik besloot de huisarts te bellen om te vragen of hij daar misschien een drankje voor had.

De huisarts vroeg wat er aan de hand was en ik vertelde hem mijn klachten. Ik vertelde dus ook dat het een beetje doortrok achter het borstbeen. Dat had ik niet moeten doen.
‘Zullen we dan maar een ECG laten maken?’, vroeg de huisarts.
Ik antwoordde dat dit niet nodig was. Het kwam van de maag.
‘Hoe weet je dat zo zeker?’, antwoordde de huisarts scherp.
Ik kon hem niet vermurwen. Hij wilde per se een ECG. Ik stuur iemand langs, zei hij. Toch netjes, zo’n service.

Vijf minuten later hoorde ik de tonen van een ambulance en draaide er een motorambulance de straat in.
Inmiddels had ik een fijne boer gelaten waarop dat vervelende gevoel verdwenen was.

Ik moest van de motorambulancebroeder gaan liggen en professioneel sloot hij een ECG aan. Ik zag het wat geamuseerd aan. Daaruit zou dan blijken dat alles goed was en dan gingen we weer over tot de orde van de dag.
Het ECG bleek prima te zijn. De motorambulancebroeder keek echter peinzend naar zijn laptopje en zei:
‘Het zijn natuurlijk wel klachten op de borst…”
- ‘Komt van de maag’, antwoordde ik. ‘Niets aan de hand. De klachten zijn al weer over.’
‘Toch zou ik het fijn vinden als je in het ziekenhuis ook nog even een ECG liet maken’, antwoordde hij, ‘gewoon voor de zekerheid.’
- ‘Dat is echt niet nodig’, probeerde ik, maar de motorambulancebroeder drong aan. Nou ja, misschien had hij niet zo lang geleden wel een missertje gemaakt op dit gebied en was hij nu extra voorzichtig.
- ‘Vooruit dan maar’, verzuchtte ik, ‘ik rijd wel even naar het ziekenhuis.’
‘Dat doe je niet’, antwoordde de motorambulancebroeder. ‘Stel je voor dat je achter het stuur weer niet goed wordt. Je kunt jezelf of een ander dan wel doodrijden.’

Vijf minuten later hoorde ik bekende tonen en draaide een ambulance de straat in die naast de motorambulance parkeerde. Het was herfstvakantie en alle kinderen uit de straat stonden om de ambulances. Moeders verschenen in de deuropening.

Inmiddels had ik van de motorambulancebroeder al een infuus gehad en daarmee wandelde ik naar de ambulance toe om in te stappen. Maar ik werd tegengehouden.
‘U mag zelf niet lopen’, zei de ambulancebroeder. ‘Ik mankeer niets’, protesteerde ik, maar ik moest in mijn voortuin plaats nemen op de brancard. Door een haag van buurtkinderen werd ik de ambulance in gereden.
Nou ja, even een ECG laten maken in het ziekenhuis, waarschijnlijk nog wat bloed prikken en dan weer naar huis. Met een taxi dan maar.

In het ziekenhuis werd ik direct naar een kamer gereden en aangesloten op de hartbewaking.
Er werd een ECG gemaakt en bloed geprikt.
Een arts-asistente meldde zich om de anamnese af te nemen. Ik vertelde haar van de nicotinekauwgom.
‘Ah, u rookt’, noteerde ze, ‘dat is een risicofactor.’
Ze vroeg wat ik aan het doen was. Ik antwoordde dat ik net boven een dossier zat. ‘Het was wel een lastig dossier’, moest ik weer zo nodig grappen. ‘Gebeurde tijdens stress door werk’, stond er later in de brief naar de huisarts.
Ik probeerde het een en ander nog te bagatelliseren. Ik vertelde dat ik een paar dagen daarvoor nog had gebadmintond. Weliswaar op recreantenniveau, maar voor mij toch heel intensief. Daarna had ik last van al mijn spieren gehad, behalve van mijn hartspier. Mijn pleidooi ontkoppelde me echter niet van de monitor.

Het ECG was weer prima en ook mijn bloed was helemaal goed.
Ik hoorde dat tevreden aan.
‘Nou, gelukkig maar’, antwoordde ik, ’dan ga ik maar weer snel, want ik heb nu al een achterstand in mijn werk.’
- ‘Geen sprake van’, antwoordde de arts-assistente. ‘Het is mogelijk dat er later nog enzymen in het bloed komen. We prikken daarom over acht uur nog een keertje bloed.’
‘Maar dan moet ik dus tot tien uur vanavond blijven’, reageerde ik verbijsterd. ‘Daar heb ik echt geen zin in’.
Ik mocht echter niet weg, dat zou absoluut onverstandig zijn! Het waren toch wel typische klachten, meneer!
Ik besloot om me te schikken in mijn lot. Ik had het circus immers zelf in gang gezet. Toch wel trek in een sigaretje. De kauwgom zat in mijn broekzak, maar die durfde ik niet meer te gebruiken.
Ik belde mijn achterban en liet me een goed boek bezorgen om de dag toch een beetje aangenaam door te brengen.

Na acht lange uren wachten werd er eindelijk weer bloed geprikt.
‘Is de uitslag er snel?’, vroeg ik, ‘want het is inmiddels al laat en ik wil zo snel mogelijk naar huis’.
De prikzuster keek mij verbaasd aan. ‘Naar huis?’, herhaalde ze. ‘U gaat helemaal niet naar huis. U blijft hier slapen. Hebben ze u dat niet verteld? Er is nu geen cardioloog meer in huis om de uitslagen te beoordelen. En u moet ook nog een fietstest doen en dat kan vanavond ook niet meer.’
Een gedempte kreet smoorde zich in mijn kussen. Protesteren had geen zin. De prikzuster was weer weggelopen en ik staarde onthutst een lege gang in. Mokkend besloot ik dan maar een slaappoging te doen.

De volgende ochtend kreeg ik de opgewekte mededeling dat ook het tweede bloedonderzoek prima was.
‘Heel fijn’, antwoordde ik met een donderwolkje boven mijn hoofd. ‘Laten we dan maar even snel die fietstest doen en dan ben ik weg.’
- ‘We proberen om u er tussen te krijgen’, antwoordde de zuster, ‘maar het zal wel het begin van de middag worden.’
Ik protesteerde niet eens meer. Tegen het lot moet je niet vechten.

Om elf uur kwam dan toch de zuster weer met mijn patiëntendossier.
‘De fietstest is aan de andere kant van het ziekenhuis’, zei ze, ‘ik breng u even.’ Ze had een rolstoel bij zich.
- ‘Ik kan wel lopen’, probeerde ik de regie van mijn leven weer over te nemen, maar de zuster was resoluut.
‘Eerst moet de uitslag van de fietstest goed zijn en dan mag u weer lopen.’
In een rolstoel werd ik het ziekenhuis doorgereden.

De fietstest ging boven verwachting goed. Alleen kon de conditie wel wat beter, werd mij ingepeperd.
Ik stond op en moest weer in mijn rolstoel gaan zitten. ‘Ik mocht toch weer lopen als het goed was?’, probeerde ik nog tegen beter weten in.
‘Eerst moet de cardioloog de uitslag beoordelen’.
Ik werd in mijn rolstoel weer teruggereden en aangesloten op de hartmonitor.

De cardioloog was natuurlijk net uitgebreid lunchen, maar daarna kwam dan toch eindelijk de arts-assistente met het verheugende nieuws: ‘U mag naar huis. Alles is prima. Uw hart is helemaal in orde. Het waren waarschijnlijk wat slokdarmkrampjes door de nicotinekauwgom. U krijgt een drankje mee voor als u weer last krijgt.’
Kijk aan, was het toch niet allemaal voor niets geweest. Had dit gedoe me toch een ritje naar de apotheek bespaard.
De zuster trok de electroden van mijn borst, de haren venijnig meenemend en ik mocht eindelijk gaan.
Buiten stak ik een sigaretje op. Dat mocht ik van mezelf, want mijn hart was immers goed.

Uit de kast…

Een vriend van me is een fervent EHBO-er. Hij vertelde me laatst hoe hij moeite had om een junk, die van de trap van Hoog Catharijne gevallen was, te helpen. Er was nogal wat bloed en tja, je weet maar nooit.
We spraken daarover en kwamen op de ziektes die je kunt oplopen. AIDS natuurlijk, en Hepatitis. Maar ja, hoe kun je dat voorkomen. Je helpt natuurlijk toch en die ziektes komen niet alleen voor bij junks, maar zelfs bij de braafste huisvaders (nou ja, zo braaf zijn die braafste huisvaders dan natuurlijk niet).
Tegen AIDS kun je weinig doen, maar tegen hepatitis kun je je laten vaccineren. En toevallig wist ik dat de GGD in het kader van een landelijke campagne gratis vaccineert. Omdat ik ook een EHBO-diploma heb, besloot ik om mij gratis te laten vaccineren.

Ik belde naar de GGD.
‘Goedenmorgen, ik wil mij graag laten vaccineren tegen hepatitis-B. Ik heb gelezen dat dat gratis kan.’
- ‘Ik verbind u door’.

‘Goedenmorgen, met Anja, wat kan ik voor u doen?’
- ‘Ik wil me graag gratis laten vaccineren tegen hepatitis-B’.
‘Dat kan, waarom wilt u dat graag?’
- ‘Nou, ik ben EHBO’er en ben bang dat ik eventueel besmet kan raken wanneer ik iemand help’.
‘O, dan geef ik u even een ander telefoonnummer.’
- ‘Waarom, ik kan me toch bij u aanmelden?’
‘Nou, niet precies. U belt nu het nummer voor de gratis vaccinatie. Dat is voor risicogroepen, bisexuele en homosexuele mannen en druggebruikers. Maar u kunt zich natuurlijk ook laten vaccineren. Dat gaat alleen via een ander telefoonnummer.’
- ‘Ho ho, u zegt dat dit het nummer voor de gratis vaccinatie is. Is dat andere nummer dan voor een betaalde vaccinatie?’
‘Ja, zoals ik zei. De gratis vaccinatie is voor risicogroepen.’

Nu ben ik soms een snelle denker! Dit ging verkeerd, dat bedacht ik me meteen. Nu moest ik gaan betalen om die junk te kunnen helpen. Misschien dat dat niet nodig was omdat die junk zich gratis had laten vaccineren, maar toch…
- ‘Ik behoor ook tot een risicogroep’, zei ik.
‘Nee’, antwoordde Anja triomfantelijk, ‘U zei net dat u zich wilde vaccineren omdat u EHBO’er bent en dus behoort u niet tot een risicogroep.’
- ‘U vergist zich’, zei ik, ‘ik zei dat wel, maar eigenlijk is dat omdat ik er niet voor uit durf te komen. Maar ik ben dus homosexueel.’

Het was even stil aan de andere kant. Bladerde Anja haar instructies door? En zeiden die instructies dat je, als iemand het toverwoord ‘homosexueel’ noemde hem direct moest accepteren? Ik weet het niet, maar ze zei: ‘Dan kunt u dinsdag om half tien komen voor de vaccinatie.’

We waren wat lacherig geweest. Als er iets op de grond valt niet bukken, had een vriend geadviseerd.
Misschien leer je een leuk iemand kennen, opperde een ander.
In ieder geval meldde ik me wat onwennig die dinsdagochtend aan de balie van de GGD. Mijn werkgever gebeld dat ik een uurtje later zou komen omdat ik naar de huisarts moest. Niet voor iets ernstigs, hoor, had ik er geruststellend aan toegevoegd.
‘Ik kom voor de gratis vaccinatie’, fluisterde ik.
- ‘Gaat u maar zitten, u wordt zo geholpen’, zei de dame van de receptie. Ze wees me naar een vrijwel lege wachtkamer, waar één andere man zat te wachten.
Ik nam plaats aan de overkant. Beetje kinderachtig. Alsof homosexuelen je verkrachten als je naast ze gaat zitten. Het zijn toch ook vaak keurige mensen. Ik begroette hem vriendelijk, maar hij reageerde niet.
Dat zette toch wel weer wat kwaad bloed. Was ik soms geen aantrekkelijke man? Hij was trouwens ook niet het type man waar ik op zou vallen als ik op mannen zou vallen. Zo leuk was hij helemaal niet.
Ik pakte een tijdschrift. Het was de Libelle. Nou ja, dat paste dan weer wel hier, vooroordeelde ik in alle hevigheid.

We zaten met zijn tweetjes in die wachtkamer. De stilte werd wat beklemmend. Die rotnicht keek me soms wat taxerend aan om dan verder te bladeren in zijn tijdschrift. Die ging over motoren. Kennelijk was hij een mannetje. Uit voorzorg legde ik mijn Libelle weer weg.

Het werd kwart voor tien. Het werd tien uur. Om tien over tien werd het me toch te gortig. Ik liep naar de dame van de receptie.
‘Kunt u me zeggen hoe lang het gaat duren’, vroeg ik.
De dame pakte de telefoon en begon te bellen. Ze werd een aantal malen doorverbonden, maar zonder resultaat.
- ‘Ik kan niemand bereiken’, zei ze.
‘Ja maar ik moet naar mijn werk’, zei ik. ‘Ik wil toch wel graag gevaccineerd worden.’
- Ik kan u echt niet zeggen hoe lang het nog gaat duren’, antwoordde ze, ‘de mensen die er over gaan nemen de telefoon niet op’.
‘Nou, dan ga ik maar weer’, zei ik bestraffend. Als er een hepatitis epidemie zou ontstaan dan was dit toch mooi wel de schuld van de laxe houding van de GGD.
De dame van de receptie antwoordde niet. Ik liep dus maar naar de uitgang.
Onderweg keek ik nog even om.

‘Relnicht’, las ik in haar ogen.

RSI

Op het bedrijf waar ik gedetacheerd was, hebben ze computers met anti-RSI-software.
Op het eerste gezicht heel goed, maar in tweede instantie toch wel vervelend toen ik na twintig minuten werken de opdracht kreeg om een micropauze te houden. Onverbiddelijk weigerden de toetsen dienst. Ik kon het bericht wel wegklikken om mijn zin af te maken, maar na twintig seconden verscheen de boodschap weer opnieuw in beeld. Fanatiek als ik ben heb ik een tijdje de boodschap zitten wegklikken, maar uiteindelijk kreeg ik daarvan last van pols en schouder. Dat kon toch niet de bedoeling zijn. Ik gaf het op. In de micropauze kon ik mooi even een sigaretje gaan roken.
Drie kwartier later plopte er een scherm op dat mij de opdracht gaf om oefeningen te doen. Ik moest met mijn nek draaien, met mijn armen zwaaien en de rug een aantal malen strekken. Ik probeerde dat te negeren, maar de computer tolereerde dat niet. Het scherm kwam resoluut terug na wegklikken. Ik raffelde vervolgens de oefeningen af, want ongetwijfeld was er een verborgen camera die mij registreerde als bewijsmateriaal tegen mijn latere claim op een beroepsziekte. Ook het afraffelen had geen zin. Het schermpje verdween pas na enkele storende minuten.
Een half uur later plopte er weer een micropauze op. En zo ging het maar door. Berichtje dat ik koffiepauze moest houden, micropauze, oefeningen, lunchpauze, micropauze, theepauze, oefeningen, micropauze. Van werken kwam haast niets. Mijn project dreigde helemaal te mislukken. Heel ergerlijk.
Vanmorgen ben ik bij mijn huisarts geweest. Volgens hem heb ik een stress-gerelateerde hoge bloeddruk. Verder ben ik wat kortademig door het roken in al die pauzes. Jammer, want ik was net zo lekker aan het minderen. Maar ik moet zeggen, van mijn armen heb ik totaal geen last!

Opvoeden

Als ouder heb je het niet gemakkelijk. Je wilt je kind normen en waarden meegeven, maar als je begint over zinloos geweld, dan krijg je een verveeld “dat hebben we al met maatschappijleer gehad” terug.
Wilt u uw kind de les lezen over onbeschoft gedrag, dan wordt u verwezen naar de laatste aflevering van de opvoedpolitie op de tv.
Heeft u voldoende moed verzameld om uw dochter eens aan te spreken over condoomgebruik dan heeft u een grote kans dat ze antwoordt dat ze daar op internet al van alles over heeft gelezen, of anders wel in de Tina (weekblad voor jonge meisjes).
De klimaatverandering dan maar? “Jezus, pa, dat onderwerp hebben de kranten al doodgeschreven, ga jij het nog een keertje over doen…”
Waarschuwen voor Loverboys? “Pa, daar hebben mijn vriendinnen en ik uitgebreid over gechat”
Geert Wilders? “Pap, je hoort op de radio niet anders”

Het is een onmogelijke taak om je kinderen op te voeden. Vriendjes, school, kranten, tijdschriften, radio, televisie, internet, van alle kanten wordt er met uw kind bemoeit en u komt er zelf niet meer aan te pas. Tot het mis gaat, natuurlijk, want dan bent u als ouder toch de opvoedende schuldige.

Ik heb uitgebreid onderzocht of u als ouder uw kind toch nog iets kunt meegeven waar het later nog wat aan heeft. Ik dacht het gevonden te hebben.
Maar nee hoor, zelfs dat staat al op youtube!:

Nationale complimentendag

Vandaag is de ‘Nationale complimentendag’! De bedoeling is dat u vandaag eens een complimentje geeft aan iemand.
Een compliment voor de organisatoren. U bent er toch maar weer in geslaagd om een nieuwe nutteloze dag op de kalender te zetten. Fantastisch.
In het kader van de Nationale Complimentendag wil ik een pluim geven aan al die mensen en organisaties die in het geweer zijn gekomen tegen de film van Geert Wilders over de Koran. Nog voor er ook maar iets bekend is over de inhoud bent u al in het geweer gekomen. U heeft tegenfilms gemaakt tegen deze nog onbekende film. U heeft aangekondigd dat u gerechterlijke stappen gaat nemen tegen de nog onbekende inhoud. Het is duidelijk dat Geert Wilders met deze film waarvan wij nog niets weten veel te ver is gegaan. Wat een pro-activiteit heeft u allen aan de dag gelegd. Hulde.
In het bijzonder wil ik mijn waardering uitspreken voor onze Ministers Verhagen en Balkenende. U heeft nog eens extra gewaarschuwd voor de gevaren die deze film (bestaat de film eigenlijk wel?) teweeg brengt. Geen Moslim-land kan er nu nog omheen. U heeft gewaarschuwd voor de enorme economische gevolgen. Fijn dat Moslim-landen nu beseffen dat men ons zo raakt, dan hoeven ze niet meer na te denken hoe ze op de nog onbekende film zullen reageren. U heeft gewaarschuwd dat deze onbekende film misschien wel levens in gevaar kan brengen. Fantastisch hoe u hiermee potentiële martelaren aanzet tot een reactie op iets waarvan we nog niets weten. En het leuke is dat we daarna Geert Wilders de schuld kunnen geven. De rol van de ophef die u nu heeft gemaakt tegen deze nog niet bestaande film zullen we verder niet aan de orde stellen. Dat de aandacht van de wereld dankzij u nu vol op de nog niet uitgebrachte film is gevestigd had Geert Wilders in zijn stoutste dromen nog niet verwacht. Bravo!
En u mag zelfs later zeggen dat u er voor heeft gewaarschuwd. Heel goed gedaan, jongens. Het is totaal geen bewijs van incapabiliteit.

En dan in het kader van de complimentendag natuurlijk nog een complimentje voor u! U ziet er werkelijk fantastisch uit!
  

stinkende best

Er zijn zo van die termen waar ik niets mee kan.
Eentje daarvan is de modeterm ’stinkende best’.
Wat moet ik er mee?
Ik hoor op de televisie zo’n topmanager aan. Het bedrijf heeft een paar miljard winst gemaakt. De man heeft op zijn cursus geleerd dat je een beetje de taal van de werkvloer moet praten. Laten zien dat je een gewoon mens bent met een gezin en dat je je kind op zaterdag naar het hockey voetbal brengt.
Zo’n man stelt zich dus ook bescheiden op. ‘Het resultaat is niet aan mij te danken, maar aan de 12.000 medewerkers die hun stinkende best hebben gedaan’.
Twee dagen later lees je in de krant dat er in dat bedrijf 2000 ontslagen vallen, want het resultaat moet verder omhoog. 
Ik begrijp het allemaal. Alleen dat ’stinkende best’, wat is dat toch?
Iedereen gebruikt het, van zakenman tot politicus.
Ik heb geen flauw idee. Worden die mensen winderig als ze hard werken? Ik kan me dat wel voorstellen bij een gewichtheffer die 200 kilogram probeert te drukken, maar daar blijft het bij.
En zo’n manager moet het toch vooral van praten hebben. Ruikt hij dan misschien uit zijn mond of zo?
Als je ’stinkende best’ intikt op google, dan heb je zo’n 225.000 resultaten. Er doen nogal wat mensen hun stinkende best. Zou ééntje mij misschien kunnen uitleggen waarom hij of zij een ’stinkende best’ doet in plaats van een ‘fijn ruikende best’?

zalig uiteinde

De oude vrouw zat stil naast haar kerstboom. Nog een uur en dan gingen de lichtjes aan. Eigenlijk kon ze een verlichte kerstboom van haar uitkering niet permiteren, maar een uurtje per dag gunde zij zichzelf. Ze dacht na over de afgelopen kerst. Ze had die alleen doorgebracht. Een overvloedig kerstmaal was het niet geweest, dat liet haar uitkering niet toe. Maar dat was niet erg. Dat haar zoon niet langs was gekomen, dat was erg. Ze had hem het hele jaar niet gezien. Een heel jaar zonder haar zoon, dat was -sinds hij was geboren- nog nooit voorgekomen. Hij had het druk, dat begreep ze wel, maar toch. Eventjes langskomen op haar verjaardag of met kerst, dat moest toch wel kunnen?

Ook dit jaar had de oude vrouw oliebollen gebakken. Dat deed ze elk jaar en van deze traditie kon ze geen afstand doen, hoewel haar uitkering het eigenlijk niet toeliet. Met de geur van het bakken kwamen de herinneringen terug. De lachende kinderstemmetjes van haar zoon en zijn vriendjes bij de volle schaal. Het geluid van de ploffende champagnekurk, precies om twaalf uur. Het kijken naar het vuurwerk op het balkon, arm in arm met haar man.
Dit jaar was het anders. Er waren geen kinderstemmetjes en haar man was al lang overleden. De vrouw zat in de blessuretijd van haar leven en alle spelers hadden het veld al verlaten. Alleen zij moest doorspelen, maar er was geen doel meer om te bereiken. De almachtige scheidsrechter floot echter maar niet af.

De oude vrouw had er lang over nagedacht en ze had besloten om het te doen. Dit wilde ze niet nog een keer meemaken. Toen haar man nog leefde en kwakkelde met zijn gezondheid, had hij haar een pil laten zien. ‘Als het echt slecht met me gaat’, had hij gezegd, ‘dan moet je deze pil door mijn eten doen. Het is een pil waardoor ik dan binnen een uur dood ben. Ik wil geen lijdensweg. Wil je me dat beloven?’
De vrouw had het beloofd. Zij deed altijd wat haar man haar vroeg. Het was echter niet nodig geweest en de pil had al die jaren in het nachtkastje gelegen. Al een paar keer had ze dit jaar de pil gepakt en op tafel gelegd. Ze had er naar zitten staren, maar kon niet tot de daad komen. Maar nu was het anders. Toen ze vanmorgen oliebollen ging bakken, had ze de pil weer tevoorschijn gehaald. De pil lag op het aanrecht terwijl het deeg rees. En toen zij de krenten in de oliebollen mengde, had ze tussen de krenten de pil gestopt. Ze zou vandaag haar laatste schaaltje oliebollen bakken. Vanavond zou ze in haar eentje de oliebollen opeten. Zo tegen twaalf uur, zodat ze nog één keer vanaf het balkon naar het vuurwerk kon kijken.

De oude vrouw liet, zittend naast de donkere kerstboom, haar herinneringen nog eens gaan. Ze dacht over de moeizame bevalling, maar de vreugde daarna. Over de vakanties en de fijne tijd die was geweest. Op de tafel stond een klein schaaltje oliebollen.
Ze besloot om het nog eenmaal echt mee te maken en de foto-albums in te zien. Die lagen op zolder en de oude vrouw ging moeizaam de trappen op. Op zolder ging ze zitten naast de doos met foto-albums en in die donkere ruimte bladerde ze haar leven nog eens door.
De babyjaren van Jan-Willem. De vakanties. Het huwelijk van Jan-Willem. De foto’s van zijn kinderen. Alles passeerde nog een keer de revue.
Uren later sloot de vrouw het laatste foto-album en ging ze de trap weer af. Eindelijk kon ze de kerstboom ontsteken.

Toen ze beneden kwam zag ze tot haar verwondering dat de lichtjes van de kerstboom brandden. Hoe was dat nu mogelijk. Verbaasd wilde ze gaan zitten op haar stoel en daar vond ze het briefje. Ze pakte het en las:
Hallo moeder,
Ik heb je dit jaar verwaarloosd, maar mijn goede voornemen is om dat volgend jaar helemaal anders te doen. Ik wilde je beslist nog een keer zien dit jaar, maar kennelijk ben je weg. Morgen kom ik je nieuwjaar wensen.
Ik zag dat je oliebollen hebt gebakken, net als altijd. Wat leuk! Ik kon het niet laten. Ze smaakten heerlijk.
Ik zie je morgen. Kusjes, Jan Willem.

De vrouw keek naar de tafel. Er stond een leeg schaaltje.

2008

Aan het einde van het jaar is het tijd voor een terugblik.
Daarom een vooruitblik.

Januari
Het plukken van de automobilist wordt steeds professioneler. Vorig jaar werd er 551 miljoen binnengehaald aan verkeersboetes. Het kabinet heeft afspraken gemaakt om dat in 2008 met zo’n 100 miljoen te verhogen. Bij het CJIB (u weet wel, van die enveloppen met die paarse rand) gaan ze daarom ook fors uitbreiden. Maar liefst tweehonderd man extra komen er om al die verkeersboetes te kunnen incasseren. Ongeveer 70% van al die verkeersboetes gaat naar mensen die vier tot tien kilometer te hard rijden. U dus. Maak de borst maar nat.
En dan gaat de BTW omhoog van 19% naar 20%. Daarmee graait het kabinet ruim twee miljard euro naar binnen. Het koddige van dit kabinet is dat men het binnengraaien steeds ‘verantwoordt’ met van die kul-argumenten. Zo wordt de meest schone brandstof die we kennen (LPG) duurder om het milieu te ontlasten. Rokers moeten meer gaan betalen om “het gokken te stimuleren” en de BTW moet dus omhoog want dan kunnen de WW-premies omlaag. Dat geeft meer werkgelegenheid. Dit dus in een tijd dat de economie booming is, waardoor de werkeloosheid toch al snel daalt en werkgevers niet weten waar ze personeel vandaan moeten halen (uit Polen dus). Je zou toch zeggen dat die WW-premies ook omlaag hadden gekund zonder deze miljardeninvestering van de bevolking.

Februari
Vanaf nu is de ‘slurptax‘ in werking. Dat heet een maatregel te zijn ten koste van milieu-onvriendelijke auto’s. Die milieu-effecten zijn volgens deskundigen niet te verwachten, maar de staat graait er wel weer 150 miljoen mee naar binnen.
En ook in 2008 geen elfstedentocht. Het is jammer, maar helaas.
Maar wel weer fijn is dat door de klimaatverandering uw tuin nu al in volle bloei staat!

Maart
Vanaf nu gaat u iets meer voor uw verzekering betalen, want de assurantiebelasting gaat omhoog. Het kost u maar een bescheiden bedrag, maar toch…de staat graait er weer enkele tientallen miljoenen euro’s mee naar binnen.

April
Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was, gaan de verkeersboetes vanaf nu ook nog eens met 20% omhoog. Dit moet de schatkist 90 miljoen euro extra opleveren. Die 20% wordt verdedigd als (o.a.) ‘inflatiecorrectie’ (eens in de drie jaar doet men dat). Dat betekent dus dat de inflatie de afgelopen drie jaar gemiddeld ruim 6% per jaar zou zijn geweest. Maar ja. Iedereen accepteert het gewoon. 

Mei
Nederland gaat als gebruikelijk roemloos ten onder in het songfestival. Het is jammer voor Hind, maar tegen televoting valt nu eenmaal niet op te zingen. Het songfestival wordt dus ook in 2008 weer gewonnen door een of ander oosteuropees land dankzij de toegeschoven stemmen. 

Juni
Marco van Basten zag de bui al hangen en hield de eer aan zichzelf door nu alvast aan te kondigen dat hij na het EK stopt als bondscoach. Slim, want nu heeft hij nog wat marktwaarde en vindt hij misschien nog een club.
Het is duidelijk, het nederlands elftal gaat roemloos ten onder op de EK.
Wel lachen als we onverwacht toch nog succes hebben. Dan zit Van Basten zich drie jaar te verbijten op een te laag contract bij een subtopper in de italiaanse competitie.

Juli
Het einde van een tijdperk. Gezellig met uw vrienden in een kroeg een drankje drinken en een peukje roken? Vanaf nu mag dat niet meer. De horeca is rookvrij.  Een uitzondering is gemaakt voor de coffeeshops. Tja, dat zal het soft-druggebruik dan wel weer stimuleren. Meer drugverslaafden dus. Daar kan het kabinet dan, door extra belastingen, in 2009 weer geld mee binnengraaien.
Nog meer slecht nieuws voor rokers, want een pakje sigaretten wordt 35 cent duurder. Niet dat een prijsverhoging de verslaafde rokers doet stoppen, dat heeft het verleden wel bewezen, maar daar gaat het ook niet om. De reden van de prijsverhoging is dat de rokers een belastingverlaging op de kansspelen moeten compenseren. Het is gewoon weer geld binnengraaien. En meer gokverslaafden dus. Dat gokken kunnen we dan in 2009 weer ‘ontmoedigen’ door een verhoging van de belasting op kansspelen.

Augustus
In Peking worden de olympische spelen gehouden. Dat wordt dus weer fijn voor de buis zitten. In Tibet zijn ze wat minder blij. Ze mogen niet meedoen. Dat vindt bezetter China namelijk niet leuk en het IOC heeft daarom deelname verboden. Zo zien we dat sport toch wat minder verbroedert dan we dachten. Sport en politiek gaan heel goed samen.

September
In 2009 zijn er geen verkiezingen. Daarom op prinsjesdag opnieuw enkele tegenvallers in de begroting, hoewel het kabinet anders beloofd had. Uw koopkracht zal ook in 2009 niet veel stijgen. 
De eerstvolgende verkiezingen zijn in 2011. We moeten dus tot 2010 wachten op een mooie begroting. De regering zal dan aankondigen dat het beleid zijn vruchten af heeft geworpen en dat men kan oogsten. Men presenteert dat als een bewijs van succesvol beleid. Nederland trapt daar weer gewoon in, net als altijd (weet u het nog, ‘na het zuur het zoet’, gevolgd door het azijn in het jaar na de verkiezingen?)

oktober
Een saaie maand. Gelukkig valt de herfstvakantie in deze maand en kunt u naar het buitenland vluchten. Als u dat per vliegtuig doet dan moet u iets dieper in de beurs tasten, want vanaf juli kennen we een ‘vliegbelasting’. Daarmee graait het kabinet 350 miljoen per jaar naar binnen.
De achterblijvers kunnen naar de grote caviashow of een gezellige wandeltocht maken. Of natuurlijk naar een concert van Jan Smit. Hij mag vanaf nu weer zingen.

november
Vanaf nu mag er alleen op de bromfiets worden gereden als je een praktijkexamen hebt gedaan. Dit gaat dan weer onder het mom van verkeersveiligheid (net zoals de verkeersboetes overigens), maar het is natuurlijk duidelijk dat je geen mentaliteitsverandering krijgt door een examen. Het examen kost uiteraard wel weer geld en dat is weer fijn voor de rijksschatkist.

december
Koosje Spee (dat is de ‘officier van justitie verkeersveiligheid’, oftewel de man die u al die lullige verkeersboetes heeft bezorgd) mag bij Wouter Bos komen. Onze socialistische Minister is zeer ingenomen met het feit dat Koosje, met een communistische discipline, van onze wegen een ‘big brother is watching you’ heeft gemaakt en er in is geslaagd om de doelstelling, het meer dan 100 miljoen extra binnengraaien aan verkeersboetes, te realiseren. Niet dat het verkeer er nu veiliger op is geworden, maar dat was dan ook de doelstelling niet.
Het bezoek gaat voor Koosje gepaard met gemengde gevoelens. Aan de ene kant is hij blij dat de Minister zo tevreden over hem is. Aan de andere kant krijgt hij een bobbeltje in zijn broek en dat is een ervaring die Koosje nog niet kent. Het verwart hem.

Een lullig probleem

Het is misschien een raar praatje, maar ik moet het even kwijt. Ik ben namelijk enorm groot geschapen. U hoeft mij daar niet mee te feliciteren, want zo leuk is dat niet. Het is heel lastig met fietsen. En zie ik bijvoorbeeld een mooie vrouw op straat lopen, voor ik het weet springt mijn rits weer kapot. Maar op zich valt er wel mee te leven.
Tot een half jaartje geleden.
Een half jaar geleden kreeg ik wat pijn aan een testikel. Ik voelde ook een hard bobbeltje op die bal en ik maakte me natuurlijk ongerust. Ik ging er dan ook direct mee naar mijn huisarts.
Mijn huisarts is een niet onaantrekkelijke vrouw van in de dertig. Ik vertelde haar mijn klacht en uiteraard wilde ze het onderzoeken. Toen ik mij voor haar ontkleedde, zag ik dat bij haar even de adem stokte. Ze onderzocht me. Ze voelde de bal, volgens mij iets langer dan nodig was. Ze vergeleek links met rechts. Daarna gaf ze aan dat ze het niet helemaal zeker wist en ze haalde er een collega bij. Dat bleek een leuke vrouwelijke stagiaire. Ook deze betastte me uitvoerig. Terwijl ik op de onderzoekstafel lag trokken de vrouwen zich terug om te beraadslagen. Ik hoorde ze fluisteren. Er klonk wat gegiechel. Uiteindelijk kwam mijn huisarts terug en zei dat ze het allemaal goed in de gaten wilde houden. Ik moest elke dag ter controle terugkomen.
Uiteraard deed ik wat mij werd gezegd. Had ik een keus? Maar het werd een vervelend dagelijks terugkerend ritueel. Aanvankelijk werd ik elke dag uitvoerig door de beide dames onderzocht, maar later werd het erger. Ook de dokterassistente werd er bij gehaald en mocht mij betasten. Later kwamen er vriendinnen bij, want ’zoiets hadden ze nog nooit gezien’. En een keer een vrouwelijke postbode die toevallig een pakketje kwam brengen. Ook de moeder van de huisarts werd een keer geblinddoekt de behandelkamer binnengeloodst om mij te bevoelen. Het was echt te genant voor woorden. En bleef het maar bij betasten! Ik zal u besparen wat er in de afgelopen maanden met mij is gebeurd, misschien wordt dit namelijk gelezen door kinderen.
Ik was de wanhoop nabij. Met lood in mijn schoenen maakte ik mijn dagelijkse gang naar de huisartsenpraktijk. Ik had al lang geen last meer van die testikel en dat bobbeltje voelde ik ook niet meer, maar van de dames moest ik toch nog elke dag komen, want het zou zomaar kunnen terugkeren.
Uiterst verheugd was ik toen bleek dat ik niet de enige was met een dergelijk probleem en dat de artsenorganisatie KNMG maatregelen zou gaan nemen. Ik kreeg weer hoop. Deze martelgang zou dan toch eindelijk worden beëindigd.
Die hoop is vandaag helemaal de grond in geboord. De KNMG heeft zich uiteindelijk uitgesproken: Vrouwen mogen vanaf nu een mannelijke arts weigeren!
Dit is toch wel een hele ernstige vorm van discriminatie op grond van geslacht. Waarom mogen vrouwen wel een mannelijke arts weigeren, maar mannen geen vrouwelijke arts? Wie komt er op voor mijn rechten?
Ik bid elke avond dat ik ook rechten krijg van de KNMG zodat ik mijn huisarts ook kan weigeren. Maar ja, zolang dat nog niet het geval is, zal ik elke dag deze marteling moeten ondergaan. Ik heb bij een advocaat geïnformeerd, maar als ik niet ga dan kan ik door mijn huisarts worden aangeklaagd.

Geintje