Tijdje weg geweest. Druk, druk, druk.
En in die tussentijd is er van alles gebeurd.
Fitna, de film van Geert Wilders kwam uit. Gelukkig maar, want nu is het in mijn glas water weer stil.
De wereld maakte zich even druk over Tibet. Dat had men natuurlijk al veel eerder kunnen doen. Zo bleef de hele wereld stil toen Tibet niet mee mocht doen aan de olympische spelen. Toen dachten onze ‘leiders’ nog dat de deksel op de doofpot zou blijven zitten. Nou ja, ook deze storm is weer geluwd. Het is niet in ‘ons’ belang, tenslotte is China een economische grootmacht geworden waar we graag een graantje van meepikken, en dus zit de deksel weer stevig op de doofpot.
De zinloze missie in Afghanistan heeft, zoals te verwachten, weer wat doden gekost. Ze zijn met militaire eer begraven. Zand erover.
De meest belangwekkende gebeurtenis was toch wel de invasie van smurfen. Dertig miljoen smurfen werden er over ons heen gestort. Er zijn meer smurfen in dit land dan nederlanders.
Dat kwam omdat de verkoopsmurf van Albert Heijn een leuk idee had dat door zijn grote smurf werd gehonoreerd. De maaksmurf mocht miljoenen smurfjes produceren die wij om één of andere reden fanatiek probeerden te bemachtigen. Ja, ik ook, in opdracht van de kleine smurfjes hier.
Helaas was de maaksmurf ook een beetje luie smurf zodat de kutsmurf smurfin als snel haar hoofd verloor, net als Gargamel trouwens, en de arme trompetsmurf zijn arm kwijtraakte. En zo zat ik met éénsecondelijm als knutselsmurf de boel weer te herstellen.
Inmiddels is ook deze rage geluwd en is onze verzameling (die we compleet hadden!) inmiddels weer uitgedund. Over een paar jaar vinden we babysmurf wel weer terug tussen de kussens van de bank en lolsmurf zal ooit wel uit de kast komen. De smurfen ijlen wat langer na dan die Tibetanen.
