Op het bedrijf waar ik gedetacheerd was, hebben ze computers met anti-RSI-software.
Op het eerste gezicht heel goed, maar in tweede instantie toch wel vervelend toen ik na twintig minuten werken de opdracht kreeg om een micropauze te houden. Onverbiddelijk weigerden de toetsen dienst. Ik kon het bericht wel wegklikken om mijn zin af te maken, maar na twintig seconden verscheen de boodschap weer opnieuw in beeld. Fanatiek als ik ben heb ik een tijdje de boodschap zitten wegklikken, maar uiteindelijk kreeg ik daarvan last van pols en schouder. Dat kon toch niet de bedoeling zijn. Ik gaf het op. In de micropauze kon ik mooi even een sigaretje gaan roken.
Drie kwartier later plopte er een scherm op dat mij de opdracht gaf om oefeningen te doen. Ik moest met mijn nek draaien, met mijn armen zwaaien en de rug een aantal malen strekken. Ik probeerde dat te negeren, maar de computer tolereerde dat niet. Het scherm kwam resoluut terug na wegklikken. Ik raffelde vervolgens de oefeningen af, want ongetwijfeld was er een verborgen camera die mij registreerde als bewijsmateriaal tegen mijn latere claim op een beroepsziekte. Ook het afraffelen had geen zin. Het schermpje verdween pas na enkele storende minuten.
Een half uur later plopte er weer een micropauze op. En zo ging het maar door. Berichtje dat ik koffiepauze moest houden, micropauze, oefeningen, lunchpauze, micropauze, theepauze, oefeningen, micropauze. Van werken kwam haast niets. Mijn project dreigde helemaal te mislukken. Heel ergerlijk.
Vanmorgen ben ik bij mijn huisarts geweest. Volgens hem heb ik een stress-gerelateerde hoge bloeddruk. Verder ben ik wat kortademig door het roken in al die pauzes. Jammer, want ik was net zo lekker aan het minderen. Maar ik moet zeggen, van mijn armen heb ik totaal geen last!
