lucky fonz III, life is short

www.luckyfonziii.com

RSI

Op het bedrijf waar ik gedetacheerd was, hebben ze computers met anti-RSI-software.
Op het eerste gezicht heel goed, maar in tweede instantie toch wel vervelend toen ik na twintig minuten werken de opdracht kreeg om een micropauze te houden. Onverbiddelijk weigerden de toetsen dienst. Ik kon het bericht wel wegklikken om mijn zin af te maken, maar na twintig seconden verscheen de boodschap weer opnieuw in beeld. Fanatiek als ik ben heb ik een tijdje de boodschap zitten wegklikken, maar uiteindelijk kreeg ik daarvan last van pols en schouder. Dat kon toch niet de bedoeling zijn. Ik gaf het op. In de micropauze kon ik mooi even een sigaretje gaan roken.
Drie kwartier later plopte er een scherm op dat mij de opdracht gaf om oefeningen te doen. Ik moest met mijn nek draaien, met mijn armen zwaaien en de rug een aantal malen strekken. Ik probeerde dat te negeren, maar de computer tolereerde dat niet. Het scherm kwam resoluut terug na wegklikken. Ik raffelde vervolgens de oefeningen af, want ongetwijfeld was er een verborgen camera die mij registreerde als bewijsmateriaal tegen mijn latere claim op een beroepsziekte. Ook het afraffelen had geen zin. Het schermpje verdween pas na enkele storende minuten.
Een half uur later plopte er weer een micropauze op. En zo ging het maar door. Berichtje dat ik koffiepauze moest houden, micropauze, oefeningen, lunchpauze, micropauze, theepauze, oefeningen, micropauze. Van werken kwam haast niets. Mijn project dreigde helemaal te mislukken. Heel ergerlijk.
Vanmorgen ben ik bij mijn huisarts geweest. Volgens hem heb ik een stress-gerelateerde hoge bloeddruk. Verder ben ik wat kortademig door het roken in al die pauzes. Jammer, want ik was net zo lekker aan het minderen. Maar ik moet zeggen, van mijn armen heb ik totaal geen last!

Smurfen

Tijdje weg geweest. Druk, druk, druk.
En in die tussentijd is er van alles gebeurd.
Fitna, de film van Geert Wilders kwam uit. Gelukkig maar, want nu is het in mijn glas water weer stil.
De wereld maakte zich even druk over Tibet. Dat had men natuurlijk al veel eerder kunnen doen. Zo bleef de hele wereld stil toen Tibet niet mee mocht doen aan de olympische spelen. Toen dachten onze ‘leiders’ nog dat de deksel op de doofpot zou blijven zitten. Nou ja, ook deze storm is weer geluwd. Het is niet in ‘ons’ belang, tenslotte is China een economische grootmacht geworden waar we graag een graantje van meepikken, en dus zit de deksel weer stevig op de doofpot.
De zinloze missie in Afghanistan heeft, zoals te verwachten, weer wat doden gekost. Ze zijn met militaire eer begraven. Zand erover.
De meest belangwekkende gebeurtenis was toch wel de invasie van smurfen. Dertig miljoen smurfen werden er over ons heen gestort. Er zijn meer smurfen in dit land dan nederlanders.
Dat kwam omdat de verkoopsmurf van Albert Heijn een leuk idee had dat door zijn grote smurf werd gehonoreerd. De maaksmurf mocht miljoenen smurfjes produceren die wij om één of andere reden fanatiek probeerden te bemachtigen. Ja, ik ook, in opdracht van de kleine smurfjes hier.
Helaas was de maaksmurf ook een beetje luie smurf zodat de kutsmurf smurfin als snel haar hoofd verloor, net als Gargamel trouwens, en de arme trompetsmurf zijn arm kwijtraakte. En zo zat ik met éénsecondelijm als knutselsmurf de boel weer te herstellen.
Inmiddels is ook deze rage geluwd en is onze verzameling (die we compleet hadden!) inmiddels weer uitgedund. Over een paar jaar vinden we babysmurf wel weer terug tussen de kussens van de bank en lolsmurf zal ooit wel uit de kast komen. De smurfen ijlen wat langer na dan die Tibetanen.