De keuze

De man had haast omdat het de verjaardag van de tweeling was. Misschien reed hij daarom iets te hard. De zon stond laag en het was in een flauwe bocht dat de man van de weg raakte. De auto kwam tot stilstand tegen een boom.
Er gebeurde iets vreemds. De man merkte dat hij zijn lichaam verliet via zijn kruin. Hij hing boven de auto en zag zichzelf over het stuur liggen.
Op hetzelfde moment zag de man wezens naar hem toe komen. Ze wilden hem iets duidelijk maken. Ze wenkten en riepen naar hem, maar hij kon het niet horen. De man was bang. Hij wendde zich af en vluchtte weg. Zoekend naar een schuilplaats zag hij een zwangere vrouw lopen. De man nestelde zich in het nog zielloze kindje.
De baarmoeder bood de man warmte en bescherming. De man voelde zijn nieuwe lichaam ontwikkelen. De man voelde ook wanneer zijn moeder verdriet had. Hij was met haar misselijk wanneer ze iets verkeerds had gegeten. Hij genoot met haar wanneer ze zong. Er ontstond een band tussen hem en die nog onbekende vrouw.
Acht maanden later werd hij geboren. Het was op een rustige woensdagochtend. Plotseling trok de baarmoeder zich om de man samen. Eerst af en toe een beetje, maar het werd steeds heviger. De man had het gevoel dat hij helemaal in elkaar werd geperst. Het ontspande weer, maar voor hij weer helemaal bij kon komen, kwam er een nieuwe samendrukking. En weer een. Ze werden nog erger en de man werd naar beneden gedrukt, een nauwe smalle donkere gang in. Hij kon niet meer terug. Hij zat vast en werd verder geperst.
Tot hij een fel licht zag. Hij werd naar het licht getrokken en opeens werd hij opgetild en zweefde door de ruimte. Automatisch zette hij het op een huilen.
‘Het is een jongen’, zei de vroedvrouw.
Word je bij een geboorte opnieuw geprogrammeerd? Het is raar, maar de man dacht niet meer aan zijn vorig leven. Hij had ook zoveel te doen. Hij moest de taal weer machtig worden. Hij moest weer leren lopen. Hij moest zich weer ontwikkelen tot een nieuwe man.
De jaren daarna waren goed, de man had prima ouders. Hij ontwikkelde zich tot een slimme kleuter. Niets stond een mooi nieuw leven in de weg.
Tot die ene dag.
De man liep met zijn moeder over straat. Zoals altijd had hij veel nieuwe indrukken te verwerken. Nieuwsgierig keek hij rond en toen zag hij haar. Ze liep aan de overkant van de straat. Ze was somber. Haar schouders waren gebogen alsof ze een zware last droeg. De man was in de war. Er was een herkenning, maar hij begreep niet wat. Het beeld van de vrouw liet hem niet los. De hele verdere dag zag hij in gedachten de vrouw lopen.
Het bleek dat de vrouw in zijn buurt woonde. Hij zag haar vaker. Het was een mooie vrouw, maar er ging een intens verdriet van haar uit.
Omdat hij in een rustige buurt woonde speelde hij vaak alleen op straat. Dat gaf hem de mogelijkheid om de vrouw te volgen. Ze woonde twee straten verder. De man stond geregeld voor haar deur. Hij ontdekte dat ze de moeder was van een tweeling. Ook met deze kinderen voelde hij direct een band. Hij begreep niet waarom, maar het was er.
Hij ontdekte ook dat de vrouw elke dag op de bus stapte. Soms nam ze de tweeling mee.
De man was gefascineerd en op een bepaalde dag liep hij achter de vrouw de bus in. Hij was een klein hummeltje en de chauffeur had niet door dat hij instapte, of misschien dacht de chauffeur dat hij bij de vrouw hoorde. De man stapte uit toen de vrouw ook uitstapte. Het was bij een ziekenhuis. Hij volgde de vrouw door de imposante gangen. Ze ging een kamer binnen en, als moest de man dat in opdracht van een hogere macht doen, volgde hij haar stiekem de kamer in.
Er lag een man in bed. Hij bewoog niet. Hij had een slang in zijn keel en een infuus in zijn arm. De man stond verstard in een hoekje. Hij zag zichzelf. Dit was de man die in de flauwe bocht was verongelukt.
Op dat moment realiseerde de man zich alles. Hij was bij het ongeluk niet overleden. Die wezens hadden geprobeerd hem aan te geven dat het zijn tijd nog niet was en dat hij terug moest keren naar het lichaam. Hij had dat niet gedaan en als resultaat lag hier nu een zielloos lichaam. In coma.
Nu de man wist wat er gebeurd was, was hij ook geen kleuter meer. Hij was een volwassen man in het lichaam van een kind waar hij niet thuishoorde.
De man volgde de vrouw in die periode daarna bijna elke dag. Hij zag zijn kinderen, de tweeling. Mooie jongens, maar ook zij straalden een verdriet uit. Hij werd weer verliefd op op zijn vrouw. Maar de liefde was onbereikbaar. Hij realiseerde zich dat hij bij het ongeval een grote fout had gemaakt. Zijn oude lichaam was er nog, al jaren in coma en in leven gehouden in een ziekenhuis, en hij zat gevangen in een ander lichaam. Als hij uit dit lichaam kon ontsnappen, dan kon hij misschien terugkeren naar zijn vorig leven. Maar hoe ontsnapt een ziel aan een lichaam?
In de daarop volgende weken ontwikkelde zich een plan en stond de man voor een enorm dilemma. Hij begreep dat hij alleen kon terugkeren naar zijn oude lichaam als hij zich zou ontdoen van zijn nieuwe lichaam. Hij moest zichzelf doden. Dan kwam zijn ziel vrij en kon hij terugkeren. Hij zou dan uit zijn coma ontwaken en kon weer verder leven met zijn vrouw en kinderen.
Hij realiseerde zich dat hij daarmee zijn moeder enorm veel pijn zou doen. Dat deed hem veel verdriet, maar het verlangen naar zijn vrouw en kinderen was te groot. De man besefte dat het niet anders kon.
Na dagen aarzelen stapte de man de kerk binnen. In deze kerk kwam hij al in zijn vorige leven. In deze kerk was hij ook gedoopt in zijn huidige leven.
Met zijn kleuterpasjes liep hij de trappen van de toren op. Na ontelbare treden stond de man op de toren. Hij keek naar beneden. Zijn gedachten gingen naar zijn moeder. Mocht hij haar dit verdriet aandoen? Maar zijn gedachten gingen ook naar zijn vrouw en kinderen. Hij wilde ze terug. En daarom, terwijl de kerkklok twaalf uur sloeg, stortte de man zich van de toren. Op weg terug naar een oud leven.
Op hetzelfde moment zat de vrouw huilend naast het bed van haar man. De arts stond er wat onhandig bij. ’Het was het beste dat we konden doen’, zei hij, ‘na zoveel jaar coma is er geen kans meer dat uw man nog wakker wordt. U heeft echt de beste keuze gemaakt.
Terwijl de vrouw snikkend naast het bed van haar man zat, noteerde de arts in de status:
“In overleg met de vrouw de apparatuur uitgeschakeld. Tijdstip van overlijden: 11.59″

stinkende best

Er zijn zo van die termen waar ik niets mee kan.
Eentje daarvan is de modeterm ’stinkende best’.
Wat moet ik er mee?
Ik hoor op de televisie zo’n topmanager aan. Het bedrijf heeft een paar miljard winst gemaakt. De man heeft op zijn cursus geleerd dat je een beetje de taal van de werkvloer moet praten. Laten zien dat je een gewoon mens bent met een gezin en dat je je kind op zaterdag naar het hockey voetbal brengt.
Zo’n man stelt zich dus ook bescheiden op. ‘Het resultaat is niet aan mij te danken, maar aan de 12.000 medewerkers die hun stinkende best hebben gedaan’.
Twee dagen later lees je in de krant dat er in dat bedrijf 2000 ontslagen vallen, want het resultaat moet verder omhoog. 
Ik begrijp het allemaal. Alleen dat ’stinkende best’, wat is dat toch?
Iedereen gebruikt het, van zakenman tot politicus.
Ik heb geen flauw idee. Worden die mensen winderig als ze hard werken? Ik kan me dat wel voorstellen bij een gewichtheffer die 200 kilogram probeert te drukken, maar daar blijft het bij.
En zo’n manager moet het toch vooral van praten hebben. Ruikt hij dan misschien uit zijn mond of zo?
Als je ’stinkende best’ intikt op google, dan heb je zo’n 225.000 resultaten. Er doen nogal wat mensen hun stinkende best. Zou ééntje mij misschien kunnen uitleggen waarom hij of zij een ’stinkende best’ doet in plaats van een ‘fijn ruikende best’?

Ze sloeg haar belager neer in de stromende regen. Volgens de rechter was het noodweer.

Terwijl zijn vrouw tussen de kleding op bed zat te wachten, kankerde de man tussen het bouwpakket van IKEA: ‘Ik krijg die klerenkast niet in elkaar gezet.’

Bejaarden leven ongezond

De RVZ (Raad voor de Volksgezondheid en Zorg) heeft weer eens een rapport uitgebracht. Dat doet de RVZ wel meer en zo zien we tenminste nog eens resultaat van al dat vergaderen.
Met einige regelmaat adviseert de RVZ bijvoorbeeld om de AWBZ af te schaffen, het laatste bolwerk van de solidariteitsgedachte, en daarmee past men goed in het hedendaags denken.
Ditmaal kwam men met een rapport dat ‘de patiënt naast rechten ook plichten heeft’.
Bij het lezen van het rapport kwam soms de vraag bij me op hoe lang men vergaderd zal hebben over bepaalde punten. Zo adviseert men dat het niet toelaatbaar is dat een patiënt zijn arts met fysiek geweld aanpakt. Dat is nog eens een eye-opener. Daar kijkt men in Den Haag van op. Geweldig, hoe de gezamenlijke commissie met een stormram deze open deur heeft weten te slechten.
Ook is de Raad van mening dat iedereen zijn verzekeringspremie moet betalen.
Bleef het maar bij open deuren. De Raad, die voor het merendeel uit niet-artsen bestaat (economen en juristen met nog een paar artsen voor de vorm er bij) is ook van mening dat ongezond gedrag van de patiënt moet worden aangepakt. Als voorbeeld noemt men dan, zoals gebruikelijk, risicogedrag als ‘roken’ en ‘overgewicht’. De Raad wijst er in het rapport op dat een recent brits onderzoek aangaf dat vier van de tien britten sancties wil tegen mensen met een risicogedrag als roken.
Een meerderheid, zes van de tien, dus niet. Maar dat is de eensgezinde Raad even ontgaan. En dan is er natuurlijk nog de betrekkelijkheid van statistieken. Daarmee kun je manipuleren. Mark Twain noemde statistieken al de grootste leugenaars. Zo wijzen statistieken uit dat mensen met bruine ogen aanmerkelijk ongezonder leven en een duidelijk lagere levensverwachting hebben dan mensen met blauwe ogen. Dat is statistisch bewezen. Het heeft misschien iets te maken met het feit dat mensen met bruine ogen wat meer in hongerend afrika voorkomen, maar toch. Ook kan ik de leden van de Raad adviseren om bij een vliegreis een bom in de koffer mee te nemen omdat het statistisch bewezen is dat er nooit twee bommen tegelijk in een vliegtuig aanwezig zijn.
Maar goed, de Raad is dus van mening dat ongezond gedrag moet worden bestraft. Iemand die rookt (en dus meer risico op een hartinfarct loopt) krijgt bijvoorbeeld geen medicijnen meer om het cholesterolgehalte te verlagen (een andere risicofactor op een hartinfarct). Het behandelplan wordt naar beneden bijgesteld, noemt men dat.
Interessant. Die mensen gaan dus meer hartinfarcten krijgen.
Ik neem aan dat deze mensen dan ook niet meer worden opgenomen in het ziekenhuis, want anders zou het advies van de Raad zijn doel behoorlijk voorbijschieten. Een beetje besparen op cholesterolremmers en kapitalen uitgeven aan ziekenhuisopnames, dat zal een commissie van economen toch niet adviseren?
Dat kan dan mooie beelden opleveren. Man valt met hartinfarct neer op straat. Het ambulancepersoneel bevoelt de zakken en vindt een pakje Camel filter. Doorrijden maar, heeft iemand het nummer van een familielid die deze persoon van de straat kan rapen?
Nu is er in Nederland een hetze tegen rokers (een pedofiel krijgt meer sympathie dan een roker) dus is er, statistisch gezien, een kans dat u bovenstaande instemmend leest. In dat geval moet ik u toch een beetje waarschuwen, want het vlak waarop u staat helt wat.
De volgende stap is dat de Raad in haar volgende rapport adviseert dat ook ander ongezond gedrag aangepakt moet worden. Men moet immers rapporten blijven uitbrengen en solidair hoeven we nu ook niet meer te zijn.
Homosexuelen en druggebruikers betalen zelf hun aidsmedicijnen maar. En anders rotten ze maar weg.
Voetbalsupporters worden geweerd van de EHBO. Een week later zie je ze toch weer.
Ook motorrijders hoeven niet meer op een behandeling van breuken te rekenen. Waarom zou het extra risico van motorrijden op de samenleving moeten worden afgewenteld.
Skivluchten worden uit de verzekeringen geschrapt. Als iemand zich zo nodig van een berghelling wil storten dan neemt hij zelf de consequenties maar.
Asthmapatiënten die in de binnenstad wonen hoeven niet meer op hun longarts te rekenen. Met al dat fijnstof in de binnenstad dragen ze zelf bij aan hun ziekte. 
Bevallingen moeten zelf worden betaald. Waarom zou iemand die geen kinderen neemt moeten meebetalen aan een of andere kinderwens.
Vrouwen die geen kinderen nemen worden daarentegen niet meer geopereerd aan borstkanker want door dit ‘gedrag’ lopen ze daar bewust meer risico op.

En zo kunnen we doorgaan tot iedereen bij een doelgroep hoort. Misschien dat de solidariteitsgedachte dan toch weer wat gaat opbloeien. En zo niet, dan hebben we een mooie tweedeling in de gezondheidszorg, want rijken kunnen het zich permitteren om zich te laten behandelen in privé-klinieken en kunnen ongezond doorleven.

Stel je voor dat de RVZ succes heeft met deze idiotie. Dan kunnen we over tien jaar een rapport verwachten waarin de Raad aangeeft dat bejaarden die niet roken en geen overgewicht hebben niet meer aan hun ouderdomskwalen mogen worden geholpen. Door niet te roken en gezond te eten zijn ze immers zo oud geworden. De ouderdomskwalen zijn te wijten aan hun gedrag. 

De andere werkelijkheid

Bij de nationale vogeltelling hadden mijn jongste zoon en ik ons achter de planten van de vensterbank verstopt om de vogels in de tuin niet af te schrikken en zo tot een hogere score te komen.
We kwamen tot twee of drie mussen. Helemaal zeker weten we het niet omdat er mogelijk een dubbeltelling was. Die beesten lijken ook zo op elkaar. Ik vond dat eentje wel heel erg op zichzelf leek, maar volgens mijn zoontje was hij iets donkerder dan toen hij enkele minuten daarvoor de tuin in vloog.
Mijn oudste zoon van veertien, die vanuit een volle puberteit het gebeuren wat minachtend gadesloeg, bood aan om het probleem op te lossen door de vogels na de telling met zijn buks neer te schieten. Dat soort dingen heeft hij van zijn moeder.
Ik gaf mijn jongste zoon een verrekijker zodat hij de vogels beter kon onderscheiden.
‘Hij doet het niet’, zei het mannetje teleurgesteld. Ik keek er ook door en het apparaat werkte perfect.
‘Echt niet’, zei hij, ‘ik zie maar één rondje en bij een verrekijker moet je twee rondjes zien’.
Ik moest even denken, maar toen drong het door. Hij was de televisie gewend waar ze, als ze de indruk willen wekken dat er door een verrekijker wordt gekeken, het beeld projecteren in twee in elkaar overlopende cirkels. Dat was zijn werkelijkheid. Net zoals hij denkt dat een auto die over de kop slaat of in een ravijn stort, automatisch verandert in een brandende kerosinebom. En zo zal hij nog lange tijd geloven dat je iemand met een klein tikje op het hoofd of in de nek bewusteloos kunt slaan, als je tenminste de ‘goede’ bent. Zoals hij nu ook nog denkt dat de goede altijd raak schiet en ondertussen door een beschermengel wordt beschermd tegen de kogelregens van de ’slechten’. En ook dat de bom altijd één seconde voor het verstrijken van het tijdmechanisme onschadelijk wordt gemaakt. Hij leeft al in de andere werkelijkheid van films.
Voor onze vogeltelling wel fijn dat hij ‘the birds’ van Hitchcock nog niet heeft gezien.

voor alle carnavalvierders…

Toeval

Chips werd ‘uitgevonden’ dank zij een amerikaan die in een restaurant gebakken aardappels had besteld. Nadat hij deze drie keer had teruggestuurd omdat hij ze te slap,  te dik en smakeloos vond, werd de kok, George Speck, zo kwaad dat hij de aardappels flinterdun afsneed en in de frituur keihard bakte. Vervolgens strooide hij ze vol met zout. Het werd een doorslaand succes.

Een doorslaand succes moest ook de bikini worden. Deze werd in 1946 geïntroduceerd en moest ‘inslaan als een bom’. Omdat er op het eiland Bikini net een atoomproef was gedaan, werd deze naam aan de meest aantrekkelijke vrouwenkleding gegeven.

Toeval is ook de kleur blauw van het uniform van onze luchtmacht. Dat kwam omdat in 1919 de Royal Airforces in Engeland waren opgericht. Men had in Rusland groene uniformen besteld, maar daar was net de revolutie geweest en een tekort aan van alles. Men had geen groene stof, maar wel blauwe en men leverde daarom blauwe uniformen. De nieuw op te richten nederlandsche luchtmacht keek de kleur van de engelse collegae af en liet daarom ook blauwe uniformen maken (mazzeltje dat die russen de uniformen niet in het roze hebben afgeleverd).

En dan het toetsenbord waar u en ik op zitten te tikken. De volgorde van de letters (qwerty etc) werd bedacht door de engelsman Christopher Sholes. Aanvankelijk waren de toetsen gewoon in de volgorde van het alfabet, maar dat gaf een probleem omdat sommige veel gebruikte letters dicht bij elkaar lagen. Daardoor botsten in de oorspronkelijke typemachines de letterstangetjes tegen elkaar of kwamen vast te zitten door al te snelle typistes. Christopher Sholes plaatste daarom de veelgebruikte letters uiteen en vervolgens tikken we nu wat onhandig op onze qwerty-toetsenborden. Wat letterstangetjes zijn weet niemand meer.