Leugen of waarheid?

Soms kun je je bezig houden met van die nutteloze en onmogelijke dingen. Daarmee bedoel ik dan niet die mooie onbereikbare vrouw. Ja, ook wel, maar nu even niet.
Voorbeeldje. Stel dat er iemand zou bestaan die nog nooit de waarheid heeft gesproken. Alles wat hij tot nu toe had gezegd was een leugen geweest. Wat voor situatie zou er ontstaan als deze politicus opeens zegt: ‘Ik lieg altijd’.
Hij zou met deze opmerking de waarheid spreken.
Dus zou hij, door deze opmerking te maken, ook niet meer altijd liegen.
Daarmee was de opmerking dus toch een leugen.
Zodat hij toch nog altijd had gelogen.
Waardoor de opmerking toch een waarheid was.
Zodat hij toch niet altijd loog.
Waardoor de opmerking een leugen was.
Zodat hij wel altijd loog.
Waardoor de opmerking een waarheid was.

Zucht. Als iemand ooit zoiets zegt, vraag hem dan om het te herhalen. Dat scheelt een hoop gepuzzel.

Naschrift: enige wijsbegerige onmogelijkheden, aangeleverd door de onnavolgbare levensbeschouwer Fred:
- Als God alles kan, kan Hij dan ook een steen maken die zo zwaar is dat Hij die niet op kan tillen?
- Het is buiten nul graden. Morgen wordt het twee keer zo koud. Hoe koud wordt het?

weg vriendschap

Boodschappen gedaan bij Albert Heijn. Bij de ingang staat altijd een nette man met het straatnieuws. Helemaal geen bedelaarstype. Geen junk, helemaal niets. Het is gewoon genant om die man geld te geven, want hij heeft het beter dan wij. Zo ziet hij er tenminste uit. Als ik bij Albert Heijn naar binnenliep, dan groette hij altijd vriendelijk. Ik groette dan vriendelijk terug, want ik ben een beminnelijk mens. Maar dat gaf me dan toch weer wat gewetenswroeging, want ik snapte natuurlijk ook wel dat het hem er om ging om dat kutkrantje te verkopen. Maar ja, als ik dat zou doen, dan zou dat broze respect dat we, vriendelijk groetend, voor elkaar hadden weer verbrokkelen. Want nu waren we elkaars gelijken. We groetten elkaar zo fijn en als ik dan zo’n krantje kocht dan was ik opeens de kapitalistische  klootzak die een mindere loser, want anders sta je natuurlijk niet met het straatnieuws voor de Albert Heijn, een fooi toestak.  Weg was dan het respect. Daarom bleef het bij een groet. Zo was het goed en we hadden een fijne relatie. Ik, de kapitalistische hond die veel te duur boodschappen ging doen bij Albert Heijn, was helemaal niets meer dan die waardeloze straatkrantverkoper. We hadden respect voor elkaar. Tot vandaag. Ik liep de Albert Heijn weer binnen en groette mijn vriend de straatkrantverkoper weer even aardig als altijd. Hij keek me aan en zei niets terug. Misschien had hij me niet gehoord en ik groette hem nog een keer. Weer geen reactie. Wat een boerenlul. Hij had het kennelijk opgegeven omdat ik nooit dat krantje kocht. Het ging hem dus alleen maar om het geld. Zijn groet was niet meer dan een poging geweest om mij dat krantje te laten kopen. Al het respect dat we voor elkaar hadden, was als een zeepbel doorgeprikt. Nu kan hij het dus wel vergeten. Geen cent krijgt hij van me als hij het verdomt om me te groeten als ik dat krantje niet koop.

Hoeren

Vandaag op de Wallen in Amsterdam geweest. Dat was voor de eerste keer in mijn leven en dus heel bijzonder. Het viel tegen. In mijn fantasie liep ik langs tientallen bloedmooie meisjes tussen de zestien en de achttien achter roodverlichte ramen die mij hunkerend aankeken, alsof ze zelfs bereid waren om mij te betalen voor de liefde die ik zou schenken. Maar het tegendeel was waar. Een enkele verveelde hoer zat achter het raam, taxeerde mij snel als een kijktoerist, en puzzelde verder in haar sudoku-boekje. Nu was dat ook niet helemaal onterecht, want een hoerenloper ben ik niet. Ben ik dan zo netjes? Nou, dat valt wel mee, want in mijn jongere jaren, toen de hormonen nog meer door de aderen kolkten dan nu en ik niet altijd een vrouw beschikbaar had om die onrust in goede banen te leiden, heb ik wel eens gezondigd. Net als u, meneer. Ja, ik bedoel uw man, mevrouw. Maar ja, het werd allebei de keren helemaal niets. Misschien kwam het door mijn zenuwen, maar een beetje hoer moet je toch op je gemak stellen?
De eerste keer kreeg ik hem amper omhoog. Die hoer begon me toen af te trekken en daarbij kreunde ze flink. Ik lag daar een tijdje naar te luisteren en vond dat niet echt stimulerend, waarop ik aan haar vroeg of ze gewrichtsreuma had. Ze keek me wat verwonderd aan en ik zei: ‘ja, omdat u zo kreunt bij het gebruik van uw hand’. Ze hield meteen op. Ik durfde mijn geld niet terug te vragen.
De tweede keer had de dame in kwestie rugpijn. Ze had teveel gewerkt, zei ze. Ze ging liggen, maar ze toonde niet dat plezier dat je verwacht als iemand je een bedrag betaalt om lief te delen. Dat werd dan ook leed delen. ‘Zal ik je masseren’, vroeg ik, want zo’n meisje met rugpijn dat misschien nog wel een dag door moet, kan zoiets wel gebruiken. ‘Ik heb helende handen’, adverteerde ik daar bovenop. Nou, dat wilde ze wel. Ze draaide zich om en ik begon haar te masseren. Ik kreeg zelfs massageolie van haar die normaal gesproken bij de wat impotentere klanten werd gebruikt. Tijdens het masseren liet ik mijn fantasie werken. Ik was een masseur en onder mij lag een naakte rijke vrouw. Had net een zwaar tennistoernooi gehad en liet zich nu eens helemaal verwennen. De massage en de aanraking van de handen van die knappe jonge masseur bracht haar in een weldadige stemming. Ze ontspande helemaal en toen de handen van de masseur langzaam naar beneden gingen en op wat intiemere plaatsen kwamen, deed ze nog een zwakke poging van verzet. ‘Wat doet u nu?’, om zich vervolgens helemaal te laten gaan. Van die fantasie kreeg ik zowaar weer een mooie erectie. Maar toen ging er een belletje. Ze stond op, verwonderlijk snel voor iemand met rugklachten en zei: ‘de twintig minuten zijn om’.
Wouw, heb ik dus toch helende handen